چرا وقتی که آدم تنها میشه
غم و غصه اش قد یه دنیا میشه
میره یه گوشه پنهون میشینه
اونجا رو مثل یه زندون میبینه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه
وقتی که تنها میشم
اشک تو چشام پر میزنه
غم میاد یواش یواش خونه دل پر میزنه
یاد اون شبها میفتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب تشنه مینشستیم من و یار
میگم این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمیشه
اون بالا باد داره ساق ابرا رو چوب میزنه
اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه
+ نوشته شده در ساعت توسط نگاه
|